Wysłano nas, Thomasa i mnie, do mowego obozu. Znajdował się bliskopolskiej granicy, a właśnie tam, jak sądziłem, wywieźli Celinkę. Obóz był blisko polskiej granicy... Postanowiliśmy zwiać. Nie pilnowali nas zbytnio. Nie spodziewali się, że ktoś zechce uciekać w samych Niemczech. Gdzie niby mieliśmy pójść - przecież nie do Polski. Udało nam się wskoczyć do pociągu, który jechał na Śląsk.

Miałem plan. Zamierzałem zaoferować swoje usługi: papierosy, czeklada polakom walczącym w Armii Krajowej. W zamian za to oni mogli mi pomóc odnaleźć Celinkę. Spotkaliśmy ludzi, którzy pomogli nam przedostać się do Generalnej Gubernii - Polski. W starym młynie AK miała swoją bazę szkoleniową. Sprawdzono nasze dane w Londynie. Z Polakami weszliśmy w dobre układy. Mieliśmy to czego im brakowało.

Zostaliśmy zaproszeni na bal, w którym uczestniczyło dowódctwo AK. Posprzeczałem się trochę, ale rozdzielono nas. W końcu pogodziliśmy się.

Thomas i ja byliśmy teraz pełnoprawnymi członkami AK. Szybciej niż się spodziewałem mieliśmy pokazać, co jesteśmy warci. Na następny ranek planowano atak zbrojny na niemiecki konwój.

W akcji zabito Thomasa. Zostałem teraz sam. Dowiedziałem się, że Celinka żyje, jest w obozie. Postanowiłem ją odnaleźć. Dwa tygodnie szedłem z Polski do Niemiec. Nie czułem strachu i nie myślałem o własnym bezpieczeństwie. Chciałem tylko wrócić do Laband, wrócić do niej.